Podróż po Hiszpanii transportem publicznym: z Oropesa del Mar przez Walencję do Saragossy
Spis treści
- Z Oropesa del Mar do Walencji. Gdzie się podziały moje dwie godziny?
- Zamiast pociągu do Saragossy – autobus
- Saragossa – spotkanie z Pilar, które nie mogło być przypadkiem
- 45 minut w metalowej puszce
- Airbnb – zero przeprosin i żadnej chęci współpracy
- Saragossa – co zobaczyć w jeden dzień? Spacer po starym mieście i kolacja
- Wszystko dzieje się po coś?
- Przydatne linki
Podróżowanie po Hiszpanii transportem publicznym potrafi być przygodą, czasem nawet większą, niż człowiek mógłby sobie wymarzyć. W poprzednim wpisie o mojej podróży do Walencji podzieliłam się z Wami wnioskami na temat zwiedzania tej części Hiszpanii latem. Miałam zupełnie inne plany! Tyle że upały mnie pokonały. Zamiast dalej męczyć się w temperaturach, które skutecznie odbierały mi ochotę na zwiedzanie, postanowiłam „ewakuować się” na północ Hiszpanii.
A że nie byłabym sobą, gdybym przy okazji nie poszukała sposobu na tanią podróż, tak właśnie zaczęła się moja mała pielgrzymka z Oropesa del Mar przez Walencję do Saragossy.
Kiedy ruszałam z Oropesa del Mar do Saragossy, nie spodziewałam się, że po drodze zaliczę wielogodzinne opóźnienie, nieplanowaną przesiadkę z pociągu do autobusu i… uwięzienie w windzie! Na szczęście w tej historii pojawiła się też Pilar, moja była nauczycielka hiszpańskiego z Teneryfy, która okazała się prawdziwym aniołem stróżem. Naprawdę, był to istny galimatias zdarzeń według scenariusza, którego sama bym nie wymyśliła.
*Wpis ten dedykuję Pilar, mojej nauczycielce hiszpańskiego, która w krytycznym dla mnie momencie, jakiego doświadczyłam w Saragossie, okazała się prawdziwym aniołem stróżem :).
Kliknij: W poprzednim wpisie opisałam moją podróż do Walencji i zwiedzanie miasta latem.
Ale po kolei.
Z Oropesa del Mar do Walencji. Gdzie się podziały moje dwie godziny?
Podróż rozpoczęłam w Oropesa del Mar. Kupiłam Abono Único za 60 euro i ruszyłam pociągiem regionalnym do Walencji. Na stacji Valencia Nord miałam przesiąść się do pociągu jadącego do Saragossy.
Abono Único to hiszpański wspólny abonament na transport publiczny, który pozwala podróżować po kraju w ramach jednego biletu okresowego. W zależności od rodzaju połączenia i przewoźnika obejmuje m.in. pociągi regionalne Media Distancia oraz wybrane autobusy dalekobieżne ALSA. Abonament jest ważny przez 30 dni, a jego cena wynosi 60 euro. Nie obejmuje jednak wszystkich pociągów i autobusów w Hiszpanii, dlatego przed podróżą warto sprawdzić, czy wybrane połączenie jest nim objęte.
Plan był prosty. Po przyjeździe do Walencji powinnam mieć około dwóch godzin na spokojne zjedzenie późnego śniadania, wypicie kawy i znalezienie właściwego peronu. Tymczasem pociąg regionalny zaliczał kolejne postoje, a podróż przeciągała się znacznie bardziej, niż zakładałam.
Kiedy w końcu dotarłam do Walencji, z moich dwóch godzin zostało mniej niż pół godziny. Nie było już czasu na spokojny posiłek ani kawę. Trzeba było sprawdzić, co dzieje się z dalszą podróżą, i jak najszybciej znaleźć właściwy transport.

Zamiast pociągu do Saragossy – autobus
Ku mojemu zaskoczeniu na tablicy informacyjnej zobaczyłam, że do Saragossy mam jechać… autobusem, a nie pociągiem! Niespodzianka, której nie planowałam.
Nie był to autobus dalekobieżny z toaletą na pokładzie, taki jak FlixBus, tylko zwykły autobus, którym mieliśmy jechać ponad pięć godzin. W praktyce podróż trwała ponad pięć i pół godziny. Już wtedy wiedziałam, że to będzie hardcore, i nie myliłam się.
Kiedy kierowca zobaczył, że wyciągam jedzenie, zabronił mi jeść i pić. Rozumiem, że w autobusie obowiązują określone zasady, ale zakaz jedzenia i picia podczas ponad pięciogodzinnej podróży w upale uważam za absurdalny. Klimatyzacja wprawdzie działała, ale nie zmieniało to faktu, że przed nami było jeszcze wiele godzin jazdy. Żeby dodać smaczku całej historii, kiedy kierowca, niczym pan i władca na włościach, oznajmił przez głośnik, że nie wolno jeść ani pić, kobieta siedząca obok niego, również pracownica Renfe, rzuciła niby żartem: „Ale oddychać możecie!”.
Po tej podróży złożyłam reklamację w Renfe. Nie tak wyobrażałam sobie przejazd przez Hiszpanię transportem publicznym, zwłaszcza że pierwotny plan zakładał podróż pociągiem i wygodną przesiadkę w Walencji.

Saragossa – spotkanie z Pilar, które nie mogło być przypadkiem
Po pięciu i pół godzinach jazdy autobusem wreszcie dotarłam do Saragossy. Byłam przekonana, że najgorsze mam już za sobą. Nic bardziej mylnego.
Autobus przyjechał na inny dworzec, więc musiałam się jeszcze dostać na Zaragoza-Delicias, niedaleko którego znajdował się mój nocleg. Dzień wcześniej napisałam do Pilar, mojej byłej nauczycielki hiszpańskiego na Teneryfie. Pilar pochodzi z Saragossy i na wakacje wróciła do swojego mieszkania. Kiedy dowiedziała się, że przyjeżdżam, postanowiła zupełnie z własnej woli wyjść po mnie na dworzec.
I teraz najlepsze: Saragossa jest czwartym co do wielkości miastem Hiszpanii, a mieszkanie Pilar znajdowało się dosłownie dwie minuty od mojego Airbnb! Na całe to wielkie miasto, liczące około 700 tysięcy mieszkańców, akurat ona mieszkała tuż obok mojego noclegu. Po całym dniu pełnym komplikacji spotkałam osobę, która znała miasto i była na miejscu, kiedy najbardziej jej potrzebowałam. Nie powiecie mi, że to przypadek!
45 minut w metalowej puszce
Po dotarciu do Airbnb razem z Pilar wsiadłyśmy do maleńkiej windy, która miała może 1,5 × 1,5 m, a w środku musiała się jeszcze zmieścić moja walizka. Ledwie ruszyłyśmy, winda się zacięła!
Na zewnątrz było około 40 stopni, a my tkwiłyśmy w metalowej puszce, z której nie było jak wyjść.
Na szczęście Pilar miała zasięg w telefonie i mogła wezwać pomoc. Trzy razy dzwoniła pod numer alarmowy podany w windzie, ale nikt się nie pojawiał. W tym samym czasie ja próbowałam skontaktować się z osobami odpowiedzialnymi za rezerwację mojego noclegu. Ich reakcja? Żadnej konkretnej pomocy, za to jakieś niedorzeczne instrukcje, które w tej sytuacji na nic się nie zdały. Zamiast zająć się rozwiązaniem problemu, zostawili nas właściwie same sobie.
Całe szczęście miałam przy sobie wodę i wachlarz, więc próbowałam chłodzić siebie i Pilar. Łatwo sobie wyobrazić, jak czułyśmy się w tej ciasnej, nagrzanej windzie, czekając na pomoc. Dopiero po 45 minutach na miejsce dotarł w końcu jakiś technik i udało nam się wydostać.
Cała sytuacja była traumatyczna. Nie chcę się nad tym długo rozwodzić, ale spróbujcie sobie wyobrazić: za wami cały dzień podróży, jesteście w obcym mieście, na zewnątrz 40 stopni, a wy przez 45 minut siedzicie uwięzieni w ciasnej windzie. Do tego trzeba jeszcze w obcym języku prosić o pomoc i tłumaczyć nieznajomym, co się stało, podczas gdy osoby odpowiedzialne za wasz nocleg nie wykazują żadnej inicjatywy.
Dzięki Opatrzności nie byłam sama i za to, że Pilar była wtedy ze mną, będę jej naprawdę dozgonnie wdzięczna. Wszechświat jednak zawsze ma plan ;).
Airbnb – zero przeprosin i żadnej chęci współpracy
Sama awaria windy była wystarczająco stresująca. Niestety, osoba odpowiedzialna za lokal Airbnb okazała się totalną porażką. Do dziś nie wiem, czy rozmawiałam z właścicielką mieszkania, czy z pracownicą obsługującą rezerwacje. Wiem natomiast, że nie wykazała żadnej chęci współpracy.
Nie usłyszałyśmy nawet zwykłego „przepraszam”. Żadnego zrozumienia, żadnej próby załagodzenia sytuacji. A to jeszcze nie koniec.
Kiedy po całym tym zdarzeniu chciałam wejść do mieszkania razem z Pilar, osoba odpowiedzialna za lokal nie pozwoliła jej wejść ze mną. Powód? Regulamin nie zezwalał na wprowadzanie obcych gości.
Możecie sobie wyobrazić, jak mi się wtedy zagotowała krew. Pilar wyszła po mnie na dworzec, pomogła mi dotrzeć do noclegu, spędziła ze mną 45 minut uwięziona w windzie, a potem nie mogła nawet wejść ze mną do mieszkania, żeby pomóc mi dojść do siebie po tym wszystkim.
Dla mnie to było już zdecydowanie za dużo. Następnego dnia napisałam do Airbnb skargę, w której opisałam całą sytuację. Tym razem reakcja była zupełnie inna.
Airbnb potraktowało moje zgłoszenie bardzo poważnie. Otrzymałam przeprosiny za tę traumatyczną historię, a także zwrot pieniędzy za pobyt.
Doceniam, że platforma potraktowała moją skargę poważnie. Oczywiście wolałabym w ogóle nie przeżyć takiej przygody, ale przynajmniej w tym przypadku moje zgłoszenie nie zostało zignorowane.

Saragossa – co zobaczyć w jeden dzień? Spacer po starym mieście i kolacja
Po całej tej traumatycznej historii nawet nie chciało mi się brać prysznica. Skoro Pilar nie mogła nawet wejść ze mną do mieszkania, nie chciałam już jej zatrzymywać i czekać, aż wszystko się wyjaśni. Postanowiłyśmy po prostu ruszyć w miasto, napić się czegoś i zjeść kolację.
Pilar pokazała mi centrum i stare miasto Saragossy, problemem jednak okazał się ponownie upał. Było równie gorąco jak w Walencji, a po wszystkich wcześniejszych przejściach nie miałam już siły na intensywne zwiedzanie. Przeszłyśmy się więc trochę po starym mieście, obejrzałyśmy najbliższą okolicę, poszłyśmy na kolację i na tym właściwie zakończyło się moje pierwsze spotkanie z Saragossą. Wieczorem pożegnałyśmy się i każda poszła w swoją stronę.

Nazajutrz zaprosiłam Pilar na śniadanie w pobliskim barze, bo mieszkając dwie minuty od siebie, szkoda byłoby nie wykorzystać tej okazji.
Potem przyszedł czas na kolejny etap mojej podróży. Wróciłam na dworzec, skąd autobusem firmy ALSA miałam pojechać do León w Kastylii i León.
Saragossa okazała się pięknym miastem, choć tym razem nie miałam ani czasu, ani siły, żeby porządnie ją zwiedzić. Po całej tej historii z transportem i Airbnb potrzebowałam przede wszystkim odpoczynku. Może kiedyś jeszcze tu wrócę i zobaczę ją bez pośpiechu, bez awarii i bez niespodzianek.

Wszystko dzieje się po coś?
Kiedy dziś myślę o tym, co wydarzyło się w Saragossie, wciąż trudno mi uwierzyć w ten zbieg okoliczności.
Nie wyobrażam sobie, jak wyglądałaby ta sytuacja, gdybym była tam zupełnie sama. Nie znałabym miasta tak jak Pilar, musiałabym na własną rękę dzwonić po pomoc i tłumaczyć po hiszpańsku, co się stało. Już sama podróż była wystarczająco męcząca.
Dlatego mimo opóźnień, autobusu, awarii windy i fatalnego zachowania osoby odpowiedzialnej za nocleg najbardziej zapamiętam właśnie Pilar. Wyobraźcie sobie siebie w takiej sytuacji i zastanówcie się, jak wiele zmienia obecność kogoś, na kogo można liczyć. Właśnie takie historie lubię w moich podróżach, bo nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem i nie zawsze spotykają nas miód i orzeszki, a jednak Wszechświat zawsze ma plan…
To mi przypomina historię, która wydarzyła sie kilka lat temu na Sycylii. Wtedy też sytuacja wymknęła się spod kontroli i kiedy wydawało się, że jestem w czarnej d…, pojawił się na mojej drodze fajny człowiek.
W szczerym polu na Sycylii, czyli czy Workaway jest bezpieczny?

W następnym odcinku zabiorę Was do przecudownego León, Santiago de Compostela i Pontevedry – moich faworytów podczas tej wyprawy!
Przydatne linki
📖 E-book: Jak tanio podróżować
🇬🇧 Język angielski: indywidualne lekcje online
🌍 Workaway: dołącz jako wolontariusz – 3 miesiące gratis z tym linkiem
📱 Znajdziesz mnie również tutaj:
Facebook |
Instagram
🎤 Wywiad ze mną: Czy podróżowanie jest tylko dla bogatych?
☕ Jeśli spodobał Ci się ten wpis, będę wdzięczna za wirtualną kawę: